Os inicios do fútbol en Ferrol

Un dos aspectos que motivou a creación dun club de fútbol foi a circunstancia de que a finais do século XIX recalaron en Ferrol numerosos técnicos ingleses. Os Estaleiros do Arsenal acolleron a distintos personaxes que propiciaron e colaboraron no auxe deste deporte na nosa cidade. A comezos do século XX xa había en Ferrol varios equipos de fútbol como o Giralda, Afonso XIII, Ferrol, Areas, Jaime I, etc. Os primeiros encontros xogábanse na Graña, Caranza, Batallóns, e no campo da Estación ou en calquer outro lugar que reunise un mínimo de condicións. Foi nas devanditas instalacións onde se empezaron a forxar os primeiros adeptos a este deporte e as bases da consolidada afección dos nosos días.

Fundadores

Xogadores e afeccionados ferroláns agrupáronse para crear un club potente que puidese competir con equipos de certo prestixio rexional como eran: Celta, Deportivo ou Pontevedra. A idea partiu de catro amigos entusiastas do balompé: Constantino Teijo, Francisco Lorenzo , Afonso Varela e José Freire, que iniciaron en 1917 as conversacións para a unión entre o Giralda F.C. e o Jaime I F.C. e crear un novo equipo. O acordo definitivo non chegou ata o mes de xullo de 1919, integrándose o Círculo Rojo F.C. ao proxecto, creándose así o Racing Ferrol Football Club. A Asemblea da Federación Galega de Clubs de Fútbol, celebrada o 18 de outubro de 1919 en Vigo, certifica a admisión do Racing nas competicións oficiais de fútbol.

XOGADORES CON LENDA

Manuel Rivera

Foi quizais o xogador ferrolán con máis clase, cunha estatura de preto de metro noventa e unha gran fortaleza física, dominaba o xogo aéreo e tamén o centro do campo, onde impuña a súa autoridade indiscutible. Tiña un excelente toque de balón, o que lle permitía facer pases milimétricos ao corner para que se internasen os extremos. Esta técnica dos pases precisos ao corner converteuse nunha auténtica especialidade para M.Rivera. Tivo moitas ofertas doutros equipos, pero nunca as quixo aceptar. Ata foi citado para un España-Hungría, aínda que non chegou a aliñarse. Só cambiou de equipo durante o seu Servizo Militar, volvendo máis tarde ao Racing converténdose en adestrador unha vez terminada a súa época de xogador. O novo Estadio do Inferniño bautizouse co seu nome, recibindo a medalla ao mérito deportivo da Federación Galega. Foi o xogador que , a pesar de xogar sempre no Racing e xa que logo fóra das competicións da primeira categoría, conseguiu unha fama similar á dos mellores xogadores do seu tempo.

Gorostiza

Este biscaíño de Santurce, nacido en 1909, foi un dos máis grandes xogadores españois do seu tempo e o número un como extremo zurdo. Chegou a Ferrol en 1928 coa intención de ingresar na Armada e comezou a xogar algúns partidos nos clubs ferroláns, chegando a oídos da directiva racinguista a súa extraordinaria calidade e así se incorporou no noso equipo. Era rápido, hábil, intuitivo, loitador, cunha gran potencia de disparo e unha gran precisión. Formando alá con Silvosa deu grandes partidos ao Racing e non pasou desapercibido para os grandes clubs: o Real Madrid tentou a súa fichaxe, pero foi o A.Bilbao quen levou a Gorostiza ás súas filas. Titular indiscutible, gañou o apelativo de "bala vermella". Participou en 16 encontros internacionais e foi máximo goleador da 1ª división. Terminou a súa carreira no Valencia.

Portugués

José Vara Martínez naceu en Portugal, de pai galego e nai portuguesa, de aí o seu alcume: "Portugués". Era un defensa de gran contundencia física, moi rápido e que non só traballaba ben a nivel defensivo senón que colaboraba no aspecto ofensivo. Estivo no Racing nas tempadas 37-38 e 38-39, aínda que volvería no ano 1945 para retirarse no 48.

Juanito Vázquez

Foi o primeiro xogador ferrolán en conseguir a internacionalidade. Na tempada 40-41 xogou o seu primeiro encontro coa camiseta nacional nun partido amigable disputado en Bilbao: España-5 Portugal-1. Pero antes da súa internacionalidade militou en 2ª división coa elástica verde. Foi na tempada 34-35, na que ademais, de realizar un gran campionato logrou o título de pichichi da División de Prata. A súa calidade non pasou desapercibida para o fútbol nacional e pronto o quixo o Deportivo da Coruña. Anos máis tarde sería o Aviación Nacional, equipo que se fusionou co Atlético de Madrid formando o Atlético Aviación, o que o fichou. Desta forma, Juanito debutou en 1ª división. Despois volveu a Galicia para defender a camiseta do Celta de Vigo. Tras a súa retirada, regresou a Ferrol e adestrou ao Racing desde a tempada 52-53 ata a 56-57. O 14-04-1957, cando o equipo regresaba dun partido en Burgos, Juanito Vázquez falecía dun ataque ao corazón.

Marcelino

O dianteiro, Marcelino Martínez Cao, naceu en Ares o 29-04-1940 e foi un dos mellores xogadores de Ferrolterra. Comezou a súa carreira deportiva no Numancia de Ares e Gª de Mugardos, para na tempada 58-59 fichar polo Racing de Ferrol. A súa calidade e o seu bo facer no conxunto verde fixo que o Zaragoza fixásese nel, equipo no que recalou durante 10 tempadas conseguindo numerosos títulos. Foi internacional en 16 ocasións e chegou a escribir unha das páxinas máis importantes do fútbol español. Marcelino marcou ante Rusia o gol que lle deu a España o título do Torneo Europeo de Seleccións.

Juan Fernández

Juan Fernández Vilela naceu en Ferrol o 16-09-1948. Ten a honra de ser o primeiro ferrolán olímipico, ao vestir a camiseta da Selección Española en México-68. A partir de aí converteuse nun habitual da Selección Nacional, xogando un gran número de encontros coa elástica vermella. Juan Fernández iniciou a súa carreira futbolística xogando no Esteiro. Na tempada 65-66 ficha polo Racing de Ferrol, que o cede ao Arsenal, aínda que na tempada 67-68 chega ao primeiro equipo debutando en 2ª división. Estaría no Racing unha tempada máis ata que o Celta de Vigo faise cos seus servizos, xogando un total de 11 tempadas no club vigués.

Suco

Andrés Parada Alvite era o nome verdadeiro de Suco, un dos mellores extremos do fútbol galego e un dos xogadores que deixaron pegada tras o seu paso polo Racing de Ferrol, equipo ao que chegou na tempada 57-58 procende do Atlético Riveira. Durante tres tempadas defendeu a camiseta racinguista ata que o Barcelona fixouse nel e fichouno na tempada 59-60, chegando a debutar en 1ª división. Racing de Santander, Valencia e Deportivo da Coruña foron os equipos nos que continuou a súa carreira deportiva.

Santiago Castro

Santiago Castro protagonizou un dos traspasos máis caros da Historia do Racing. En novembro do ano 1967, a directiva do Racing e a do F.C. Barcelona chegaron a un acordo para o traspaso do futbolista. Santiago Castro, que contaba con 20 anos, militaría no conxunto azulgrana durante 3 tempadas. A cambio, o club ferrolán recibiría unha importante cantidade de diñeiro polo traspaso, dous xogadores do F.C. Barcelona, ademais do compromiso dun encontro no Manolo Rivera entre ambos clubs. Santiago Castro xogaba, indistintamente, de interior e extremo, e dicían que o seu estilo gardaba certa semellanza co de Lapetra.

Manuel Fernández Amado

Nacido en Ferrol o 14-05-1950, foi un medio centro que tamén forma parte da historia racinguista. Gª Caranza, Arsenal e Racing de Ferrol foron os seus incios, ata que ficha polo Celta de Vigo na tempada 71-72. De aí dá o salto ao Español, equipo no que xogou 6 tempadas ata que fichou polo Castellón. Trala súa etapa en Cataluña, Fernández Amado volve a Ferrol e na tempada 83-84 viste de novo a camiseta racinguista durante 5 tempadas. Logo de colgar as botas exerceu como segundo adestrador do Racing, ademais de adestrar ao equipo xuvenil.

INFRAESTRUTURAS

Campo de Caranza

En xuño de 1919 inaugurouse o campo de Caranza, co encontro Racing-Deportivo (que finalizou cun 1-5 favorable para os coruñeses). Isto deixou un mal sabor de boca aos ferroláns polo que esixiron un novo partido, no que de novo foron derrotados polos coruñeses por 4-3, aínda que foi un partido cun inicio excelente do Racing que dominaba por 1-3, pero a figura case mítica de Ramón González que marcou 3 goles en 4 minutos, deu a volta ao marcador. Estas dúas derrotas deron lugar a unha rivalidade que aínda perdura entre ambos conxuntos.

Inferniño

Dous anos máis tarde, a inauguración do estadio do Inferniño marcou un fito no fútbol ferrolán, xogándose o partido inaugural entre un combinado Inglés e o Racing de Ferrol que finalizou con vitoria local por 3 a 2. O estadio foi construído nuns terreos que foron cedidos por D. Guillermo V. Marín e tiña unhas envexables instalacións para aquela época. A medida que pasou o tempo este recinto sufriu ampliacións e modificacións tales como a construción dunha muralla e unha bancada nun principio de madeira.

Manuel Rivera

En 1951 inaugurouse o Estadio "Manuel Rivera", construído sobre o lugar que ocupaba o lendario "Inferniño", adoptando o nome do mítico futbolista ferrolán. O novo estadio sería escenario de dúas brillantes edicións do Trofeo Concepción Arenal nos anos 53 e 54. O Trofeo foi de ouro e marchouse, respectivamente, para Bilbao e Valencia. O Manuel Rivera foi derrubado en 1993.

A Malata

No ano 1993, a Xunta de Galicia e o Concello de Ferrol, inauguran o Campo da Malata, actual terreo de xogo do conxunto racinguista. Cun orzamento que superou os 1.780 millóns das antigas pesetas, construiuse o Complexo Deportivo da Malata, consistente nunha Piscina Climatizada, un Campo de Fútbol e un campo anexo para adestramentos. O campo principal conta cunhas dimensións de 105 x 68 metros e un aforamento de 12.042 espectadores.

Sociedade Anónima Deportiva

Á marxe do aspecto deportivo, o ascenso a 2ª División "A" da tempada 2000-2001 marcou para o Racing outra etapa importante na historia do club. A Lei do Deporte 10/1990 do 15 de outubro, e seguindo os criterios do Real Decreto 1084/1991 do 5 de Xullo, obriga ao club a transformarse en S.A.D., ao integrarse na Liga de Fútbol Profesional.

O capital mínimo fixado pola Comisión Mixta de Fútbol do 2 de febreiro de 2001, quedou establecido en 427.220.000 pesetas (2.567.643,91 €). O club emitiu 42.722 accións cun valor nominal da acción de 10.000 pesetas (60,10 € ).

A totalidade do capital social conseguiuse mercé á aportación do Concello de Ferrol coa adquisición de 21.000 accións; Ferrolxest SL con 4.818 accións; Concello de Narón con 200 accións; mentres que o resto das accións foron adquiridas por diferentes empresarios e polos socios do Racing.

Desembolsado na súa totalidade o capital social esixido pola Comisión Mixta, o 26 de xullo de 2001, en presenza de D. Pedro Luís García de los Huertos Vidal, Notario de Ferrol, do Ilustre Colexio da Coruña, comparecen D. Isidro Silveira Cameselle, D. José Mª Criado Labajo, D. Juan Manuel Pazos García, D. Andrés Ramil Graña, D. José Luís Méndez Fernández, D. Antonio Aneiros Rey e D. Isidro Silveira Rey, e asínase a Escritura Pública de constitución do RACING CLUB DE FERROL, S.A.D.

TRAXECTORIA DEPORTIVA

Encadrado na Serie "A" galega o Racing debuta na competición cun meritorio Subcampeonato na tempada 1923/24. Nos anos seguintes conseguiría situarse como o terceiro club de Galicia tras os grandes dominadores do panorama balompédico rexional, primeiro os vigueses do Real Vigo SC e o RC Fortuna e máis tarde o resultado da fusión destes (ou RC Celta) e o RC Deportivo. En 1925 o Racing bate a Boca Juniors no Inferniño na xira mundial que facía o equipo bonaerense e viaxa a Portugal para enfrontarse aos conxuntos do Sport Progresso e Sport Comércio e Salgueiros da cidade do Porto (aos que derrota), nos primeiros partidos fóra de territorio español. Na tempada 1926/27 aglutina xa un bo conxunto de xogadores como o grande medio-centro Manuel Rivera (que fora fichado do modesto CD Ferrol dous anos atrás e que naquela campaña chegou a ser convocado pola Selección Española), Suárez, Manolín Frade, Cobelo, Pedro Bastarrechea, Pita, Espada, Toralla, Zárraga, Gerardo Bilbao, Ramón Momán, Tamargo, Mondragón, etc. As substitucións da Mariña empezaban a ser un importante viveiro de futbolistas para o Racing.

Por fin, na tempada 1928/29, baixo a presidencia de Enrique Herrero Escobar e a ilustre dirección técnica do catalán José Planas, o Racing consegue o soño de facerse co título de Campión Galego e ademais sen coñecer a derrota.

Isto deulle dereito a debutar no Campionato de España, onde cega coa eliminación do CD Alavés de Ciriaco e Quincoces, caendo en oitavos de final ante o potentísimo Athletic Club de Bilbao en "San Mamés", onde sufriu unha arbitraxe escandalosa. Os de Planas, coñecidos como Os Invencibles, foron bautizados pola prensa vasca como Os Diaños Verdes, sobrenome que quedaría perpetuado ao longo dos anos. Era o gran Racing dos Suárez, Rivera, Bastarrechea, Palacios, Montero, Toralla, Silvosa, Gorostiza (A Bala Vermella), Alejandro, Manolín,... A tempada tamén incluíu unha impresionante vitoria sobre o Barcelona FC por 2 a 7 en "as Corts" e a profunda tristeza pola morte dun ídolo da afección ferrolá xa retirado, Manuel Cancela.

Na tempada seguinte naceu o Campionato de Liga español pero o Racing non conseguiu converterse nun dos fundadores da Segunda División. O seu debut na competición ligueira tivo lugar en 1929/30, na recentemente nada Terceira División. Nos anos ´30 o Racing foise metendo nunha progresiva crise económica que o traspaso "millonario" do avilesino Ramón Miranda ao Barcelona FC non conseguiu frear. A situación agravouse especialmente en 1935. O club estaba ás portas da desaparición a principios de 1936. Con enormes esforzos a cidade conseguiu salvar ao seu equipo.

Mentres, logrouse ascender a Segunda División dous anos antes, baixo a dirección de Antonio Castro e con Manuel Corzo de Lamuela como máximo mandatario. Pero os problemas económicos provocaron a non comparecencia no último partido ligueiro fronte ao Baracaldo FC e a renuncia a participar na Copa da República da tempada 1934/35. Os primeiros verdes en militar na "división de prata" do fútbol español foron veteranos como Pita, Toralla, Silvosa ou Rivera e novos elementos como Xelo, Ginés (asasinado xunto ao seu pai no verán de 1936), Chavea, Cagigao, Pichi, Romalde,... O Racing rexorde pouco despois. Volve ser campión galego nas tempadas 1937/38 e 1938/39 con José Planas dirixindo o cadro de persoal e en xuño de 1939 alcanza nada menos que a final da Copa do Generalísimo, que disputa e perde en Montjuïc fronte ao poderoso Sevilla FC dos Stukas. Era o Racing de Alberty, Caliche, Moreno, Bertolí, Silvosa, Bastarrechea, Edelmiro, Barón, Lelé, Gallart e Portugués. E, como non, Planas no banco, sumando máis éxitos para o cadro departamental.

En xaneiro de 1941 o Racing Ferrol FC pasa a denominarse oficialmente "Club Ferrol" por orde gubernativa, ata que en marzo de 1972 adopta o nome de "Racing Club Ferrol".

Durante as décadas dos ´40 e os ´50 o Ferrol converteuse nun clásico da Segunda División. Excepto na campaña 1943/44 (en que estivo en Terceira) o cadro verde permaneceu nunha categoría na que experimentou un pouco de todo. Tempadas brillantes como a 1939/40 en que estivo a piques de meterse na fase de ascenso a 1ª División en dura pugna co seu eterno rival, o RC Deportivo; a 1946/47, na que de novo topouse co conxunto coruñés pechándolle o camiño a 1ª; e a 1951/52 na que chegou a xogar a promoción de ascenso; pero naquela ocasión foi o entón Real Santander o que lle cortou o paso, e de que forma, por un global de 17 a 3 nos dous partidos disputados entre os dous equipos na liguiña. Tamén houbo tempadas como a 1948/49 e a 1956/57, nas que tivo que pelexar en sendas promocións pola continuidade en Segunda. Dentro do Campionato de España, na campaña 1946/47 o cadro verde estivo a piques de eliminar da Copa do Generalísimo ao Real Madrid CF, logo de vencerlle no "Inferniño" e perder en "Chamartín", deixando un apertado global de 5 a 4 a favor dos brancos.

Os ´40 son os tempos de excelentes futbolistas como Juanito González, os irmáns Gabriel e Juanito Alonso (que foron internacionais), Paco Barón, Silvosa, Juan Fontela, Caeiro, Tino, Landeta, Sobrino, Malet, Porta, Eizaguirre, Fabeiro e un etcétera longo e importante. E técnicos como Hilario Marrero ou Amadeo Sánchez. Nos ´50 brillan con luz propia Perniche, Alvarito, Sabino Andonegui (outro internacional), Cholo e Pepe Anca, Bernabé, Carlos Lorenzo, Juan Vázquez, Tucho de la Torre, Suco e moitos outros.

En 1960 o Ferrol descende a Terceira tras 16 anos consecutivos en Segunda. Seis tempadas houbo de esperar para retornar.

Foron anos nos que o conxunto ferrolán paseábase na "categoría de bronce" pero se daba de narices en promocións duras e de triste recordo, como a disputada contra o Abarán en 1962/63, na que a escuadra verde acabou con oito homes sobre o campo no partido xogado na localidade murciana. A afección, lonxe de dar as costas ao seu equipo, empuxouno de modo entusiasta na procura do retorno. Xurdiron moitas "penas" e non se perdeu a ilusión. Por iso a celebración do ascenso de 1966 foi absolutamente apoteósica. Da man do balear Satur Grech e baixo a presidencia de Juan Antonio Carreño os ferroláns recuperaban a categoría perdida ante a UD Sans de Barcelona non "Camp Nou".

Iniciábase a última gran época da historia racinguista, baixo a presidencia de Ramón Sánchez Dopico: conquista do Teresa Herrera en 1967 ao vencer ao RC Celta por 3 a 0;

dezasete xornadas consecutivas sen perder na liga de 1968/69 (que aínda así resultaron insuficientes para ascender a Primeira); cuarto finalista na Copa do Generalísimo de 1969/70 ao caer ante o Valencia CF con escándalo arbitral incluído; un ambicioso proxecto de "Cidade Deportiva" na Gándara en mente; a máxima cota de socios na entidade con algo máis de seis mil en 1969,... E, por suposto, un equipo de enorme calidade: naqueles anos vestía a camisola verde xente como Zumalabe, Pepiño, F. Rivera, Arroyo, Carlos, Gringo, Alfredo Pascual, Arturo, Santiago Castro, Juan (olímpico en Mexico´68), Roberto, Germán, Víctor Ledo, Domingo Erviti, Fdez. Amado, Castell, Costoya…

O descenso de 1972 deu paso ás "vacas fracas". Tempo de restricións e miras diferentes. A finais da década dos ´70 o Racing consegue, no entanto, dous ascensos consecutivos, de Terceira a Segunda pasando pola recentemente formada Segunda "B". E o ano 1978, da man do tándem Luís Rguez.Vaz-Gerardo Molina o club volve estar na "división de prata", pero non consegue permanecer e iniciará 21 longos anos dando tumbos entre a 2ª B e a 3ª.

Nesa década sobresaen elementos "marca da casa" como Alfonso Castro (que axudaría cos seus goles ao RC Deportivo a saír do pozo da Terceira División en 1974/75), Pancho García, Bastida, Nando, Otero, Silvano, Segundo, Richard, Argüeso, os irmáns Collazo, Pereira, etc. No tocante ao banco hai que destacar as tres tempadas consecutivas que estivo nel Julio Martialay.

Nesa década dos ´80 non podemos deixar de citar a bos futbolistas como Yosu, Cayetano, Rojo, Merino, Miguelín, Vicente, Mouriz, Rus, Javi Montero, Saavedra, Quico Rey, Francisco, Toño, Leira, etc. Eses anos estiveron marcados no banco polo cántabro José Antonio Saro e o ferrolán José López (que fora tamén xogador verde a principios dos ´60 e adestrador en Segunda do cadro ferrolán).

A década dos ´80 foi, sen dúbida, a peor da historia do Racing. Aos sempiternos problemas económicos inherentes a todo club modesto houbo que unir as malas xestións directivas, que tiveron un dos seus puntos álxidos no recordado "caso Camilo", o cal trouxo consigo a inhabilitación do presidente verde, Vicente Bastida de la Calle, en 1983.

No verán de 1984 a presenza do Real Madrid CF no Concepción Arenal propiciou unha marca histórica de recadación no fútbol ferrolán. Iso axudou a seguir adiante a un Racing que estaba próximo á extinción, afogado deportiva e economicamente logo do seu descenso a Terceira. Ángel López Sueiro accede á presidencia para conducir ao club nos seus máis difíciles anos en Terceira, balizados con algún que outro peche dos xogadores no vello local social de Real 64 e un escasísimo apoio da cidade a un equipo que non parecía nin a sombra do que fora anos atrás. En 1987 tiña tan só 900 socios e rozou o descenso a Rexional Preferente. Pero dous ascensos a 2ª B, en 1988 e 1992, animan un pouco o aspecto. O primeiro deles da man de Gerardo Molina e o segundo con Fernando Vázquez no banco do "Manuel Rivera". Son anos difíciles nos que, entre tanto, saen algúns valores da canteira como Alberto, Juan Carlos, Manu, ou Fran Nogueira.

A partir de aí, o conxunto verde logra disputar catro liguiñas de ascenso a 2ª división "A": A primeira foi na tempada 94-95, na que o Racing estivo encadrado co Almería, Valencia "B" e Beasaín. No partido decisivo, deputado no Campo da Malata ante o Beasaín, os verdes non puideron pasar do empate a un gol co que lle brindaron o ascenso ao Valencia "B".

Na seguinte tempada, a 1995-1996, o Racing logra disputar un nova liguiña de ascenso.

Nesta ocasión, enfrontouse ao Levante, Córdoba e Avilés, sendo o primeiro o que lograría a praza na División de Prata.

A terceira oportunidade de xogar en 2ª división chegou na tempada 1998-1999. O Racing xogou a liguiña coa Cultural Leonesa, Cartagonova e Córdoba, sendo o conxunto andaluz o que celebra o ascenso de categoría.

Por fin, na tempada 1999-2000, e logo de 25 anos, o Racing conseguiu escribir unha nova páxina na súa Historia logrando a tan ansiada praza en 2ª división logo de 25 anos.

O conxunto verde xogouse o ascenso co Barakaldo, Ceuta e Gandía, e houbo que esperar á última xornada disputada no Campo da Malata ante o Ceuta para festexar o logro. O Racing finalizou en 1ª posición con 10 puntos.

Na devandita tempada o persoal estaba composta polos xogadores: Isaac, Sueiro, Noguerol, Juan Carlos, Mendiguren, Deus, Pazolo, Aláez, Jaúregui, David Pérez, Michel, Manu, Batalla, Alberto, Arcadio, Horcajada, Kortina, David Martín, Padín, Sanromán, Joaquín, Manel e Pablo, sendo adestrador o ferrolán, José Ramón Arteche.

Na tempada 2000-2001, A Malata vibra como nunca e tanto a afección como toda a cidade, gozan do fútbol da División de Prata coa presenza de equipos importantes como o Betis, Atlético de Madrid ou Sevilla.

Nesta tempada o Racing, dirixido por Luís César, consegue acabar a Liga sen demasiados apuros, en concreto na 16ª posición cun total de 50 puntos, tras gañar 12 partidos, empatar 14 e perder 16, con 46 goles a favor e 50 en contra.

Na seguinte tempada, a 2001-2002, lógrase confeccionar un persoal equilibrado, con xogadores importantes como Isamel Irurzun, Delporte, Grozdic, Marsiglia, Emery, Razov, Diawara ou Fran Nogueira. Desta forma, o conxunto verde consegue mellorar a campaña anterior e finaliza a Liga no 9º posto con 56 puntos. Con 16 partidos gañados, 8 empates e 18 derrotas, 58 goles a favor e 60 en contra.

Na 2002-2003 realízase unha frouxa tempada chegando a alcanzar a cifra de 17 xornadas consecutivas sen gañar, co que o equipo cae de novo á 2ª división "B" ao finalizar na 20ª posición con 46 puntos, logo de 11 vitorias, 13 empates e 18 derrotas, con tan só 40 goles a favor e 60 en contra.

Na seguinte tempada, a 2003-2004, o Presidente Isidro Silveira confecciona un novo equipo para volver á División de Prata. Vosalho, Fabiano, Gonzalo Sueiro, Jordi, Moreno, Juanito e Mario Bermejo, son algúns dos xogadores que formaban o equipo desta tempada e que lograron o 2º posto da liga regular de 2ª división B gañando así o dereito a disputar a liguiña de ascenso. Unha liguiña de ascenso moi disputada na que o Racing tívose que enfentar ao Sevilla "B", Atlético de Madrid "B" e Castellón.

Tralo ascenso a 2ª división prodúcese un cambio na dirección do equipo. Logo de 12 tempadas ligado ao conxunto verde, 8 como xogador e 4 como adestrador, Luís César abandoa a cidade para emprender unha nova etapa no Nástic de Tarragona.

Na tempada 2004-2005, o Presidente Isidro Silveira volve confiar nuns adestradores novos para levar as rendas do equipo. Desta forma, os irmáns Juan e José Veiga fanse cargo do Racing.

Na súa primeira tempada á fronte do conxunto racinguista, lógrase realizar unha gran 1ª volta, sumando un total de 31 puntos en 21 partidos, mentres que na 2ª se consiguiron 18 puntos acabando a Liga en 16ª posición con 49 puntos, grazas a 12 vitorias, 13 empates e 17 derrotas, con 55 goles a favor e 54 en contra. Ademais, por primeira vez na Historia Moderna do Racing, un xogador consegue proclamarse Pichichi de 2ª División. Este título conseguiuno o dianteiro cántabro, Mario Bermejo, ao marcar 27 goles na devandita tempada.

Na seguinte, a 2005-2006 o Racing volve a portagonizar unha mala campaña e a falta de dous meses para a conclusión do Campionato os irmáns Veiga presentan a súa dimisión. José Luís Vara faise cargo do equipo pero non logra evitar un novo descenso ao acabar a Liga na 20ª posición con tan só 37 puntos. Nos 42 partidos disputados só se conseguiron 7 vitorias e 16 empates, perdendo os 19 partidos restantes. Márcanse 44 goles e encáixanse un total de 63.

Na tempada 2006-2007, o Presidente exponse, unha vez máis, o obxectivo do ascenso e volve apostar por un técnico xóven e da casa para levar as rendas do equipo. Desta forma, Manolo García faise cargo do Racing, aínda que os malos resultados provocaron o seu cesamento na xornada 30. Isto provoca a volta dos irmáns Veiga que logran clasificar ao equipo para a liguiña de ascenso. Unha liguiña na que se enfrontan ao Alicante e ao Linares e que o Racing finaliza en 1ª posición.

Na súa volta a 2ª división na tempada 07-08 non se consegue confeccionar un bo equipo e o sufrimento volve ser o protagonista no devir do equipo. Xogadores como Jonathan Pereira, Álvaro Antón, Lamatina, Jonathan Martín ou Corredoira non puideron evitar que se finalizase a Liga na 19ª posición con 50 puntos, logo de 12 vitorias, 14 empates e 16 derrotas, con 46 goles a favor e 51 en contra.

Na tempada 2008-2009, o Presidente proponlle a Manolo Sánchez que colgue as botas e fágase cargo do equipo, proposición que é aceptada polo asturiano para intentar de novo o ascenso. Pero o feito de non confeccionar un bo plantel e as continuas lesións provocaron que non se puidesen alcanzar os postos de liguiña co que o asturiano foi cesado tras a xornada 26. Este baleiro no banco propiciou que Michel Alonso se fixese cargo da dirección do primeiro equipo ata final de tempada. O equipo acabou 7º con 56 puntos tras 12 partidos gañados, 3 empates e 4 derrotas, con 43 goles a favor e 44 en contra.

A tempada 2009/2010 foi decepcionante para o noso equipo, ao consumarse un sorpresivo descenso a 3ª División. O Campionato Nacional de Liga en 2ª División “B” Grupo 1 -, foi moi duro desde a primeira ata a última xornada, o que propiciou fichar reforzos no mercado invernal e ata un cambio de adestrador buscando un revulsivo para intentar variar a situación. Así, os irmáns Veiga foron cesados tras a 12ª xornada e no seu lugar o Consello de Administración decidiu fichar a José Luís Míguez Iglesias “Luisito” e Roberto Valdés. A pesar do cambio o obxectivo non se conseguiu, finalizando a Liga en 19ª posición con 37 puntos logo de 7 vitorias, 16 empates e 15 derrotas e consumando un descenso a 3ª División, categoría na que non se militaba desde facía 18 tempadas.